تو بدان اي عشقم

               با وجودي كه تو را داده ام از دست بدان 

                                            تا ابد ياد تو در ذهن پريشان دلم خواهد ماند

دوستت دارم:

خدا نگهدار:

كاش ميمردم:

عشق نمي ميرد:

 مدفن خاطرات:

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید   داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه بی سروسامانی من گوش کنید   گفت وگوی من وحیرانی من گوش کنید

               شرح این اتش جان سوز نگفتن تا کی                                
               سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی 

                 
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم    ساکن کوی بت عربده جویی بودیم
عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم    بسته سلسله سلسله مویی بودیم

               کس درآن سلسله غیرازمنو دلبند نبود
               یک گرفتار ازاین جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت   سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
این همه مشتری و گرمی بازار نداشت    یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

               اول آن کس که خریدارشدش من بودم
               باعث گرمی بازار شدش من بودم

               این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد
               کی سر برگ من بی سرو سامان دارد

چاره این است وندارم به ازاین رای دگر    که دهم جای دگردل به دل آرای دگر
چشم خود فرض کنم زیر کف پای دگر    بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

               بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
               من بر این هستم و البته چنین خواهم بود       

                 
پیش او یار نو و یارکهن هر دو یکی ست    حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی ست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکی ست    نغمه بلبل وغوغای زغن هر دو یکی ست

              این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
              زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به    چند روزی پی دلدار دگر باشم به
عندلیب گل رخسار دگر باشم به    مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست    میتوان یافت که بردل زمنش باری هست
از من و بندگی من اگرش عاری هست    بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

               به وفاداری من نیست در این شهر کسی
               بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدم بس است    راه صد بادیه درد بریدم بس است
قدم از راه طلب باز کشیدم بس است    اول و آخر این مرحله دیدم بس است

               بعد از این ما ما و سر کوی دل آرای دگر
               با غزالی به غزلخوانی دگر و غوغای دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود    آتش عشق به جان افتد وبیرون نرود
وین محبت به صد افسانه و افسون نرود    چه گمان غلط است,این برود چون نرود

                چند کس از تو و یا ران تو آزرده شود
                دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم    سر خوش و مست ز جام دگرانت بینم
مایه عیش مدام دگرانت بینم    ساقی مجلس عام دگرانت بینم

               تو چه دانی که شدی چه بی باکی چند
               چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

                 به که مشغول به این شغل نسازی خود را           
                 این نه کاری ست مبادا که ببازی خود را

در کمین تو بسی عیب شماران هستند    سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند
داغ بر سینه زتو سینه فکاران هستند    غرض این است که در قصد تو یاران هستند

                باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
                واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت    وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت
شد آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت    وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

الله که وفای تو فراموش کند
                سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

                                                                                وحشی بافقی